YATES ACADEMIE
DE WITTE VOGEL
HERINNERINGEN
MOED
Het spijt me.
Hoi.
Hallo. Zijn er hier veel mensen?
Nee.
- Je bent nieuw, toch? - Ja.
Ben je woensdag vrij?
Mijn vrienden en ik zijn een club begonnen en we hebben nieuwe mensen nodig.
En als je hier geen fan van bent, krijg je tenminste wat ideeën.
We plannen een reis naar Washington voor een mensenrechtendemonstratie.
Oké, ik zal het in gedachten houden.
- In het algemeen, als je besluit... - Hallo.
Jij bent Julian, toch?
Ik ben Dillon.
Mijn moeder speelt tennis met jouw moeder.
Ze vroeg mij om voor je te zorgen.
Akkoord.
Heb je op de Beecher Prep-school gezeten?
Ja. Op de basisschool.
Daarna ben ik overgestapt naar Union Tech.
"Unie"? Ik heb je verslagen in wedstrijden.
Ja, het is gebeurd.
Kijk, als je moeder het je vraagt, vertel je het haar, oké?
En wat advies voor de toekomst.
Dit is een verliezerstafel.
Als je wilt, blijf dan morgen bij ons.
Goed. Misschien…
Hallo. Hoe ziet de nieuwe school eruit?
WIJ ZIJN THUIS TOT 22:00 uur.
Wie is daar?
Dit is!
Oma, je kunt me niet zo laten schrikken!
Pardon, mon cher. Ik kon het niet laten.
Nou, kom hier, kom op, kom op.
Ik vloog hier vanuit Parijs! Ben je niet blij met mij?
Ben je vergeten dat ik ga?
Nee, ik herinnerde het me, ik vergat alleen dat je vandaag zou komen.
Je ouders zijn onlangs vertrokken. Ze hebben vandaag een belangrijke gebeurtenis.
Met de collega's van je vader.
Ja zoals altijd.
Goed. Daarna heb ik een maaltijd voor twee klaargemaakt.
Papa vertelde me over je tentoonstelling in het Metropolitan.
"Met terugwerkende kracht".
Ze suggereren dat ik ouder ben, maar goed opgeleid.
Oma... Ik ben 15 jaar oud.
Horen.
Nou, vertel me eens over jezelf.
Wat doe je op je nieuwe school?
Ik ben er pas een week, dus ik heb nog geen vrienden gemaakt.
Hoewel een jongen hier tegen mij sprak...
Hij ziet eruit als een atleet.
Hij en zijn vrienden lijken het niet erg te vinden om met mij te praten.
Geweldig, toch?
Weet het niet. Zou kunnen.
Ik probeer erbij te horen.
Ik leef nog steeds zoals op mijn oude school.
Dit?
Julian, je hebt de oude school niet verlaten.
Je bent uitgezet.
Omdat je een andere jongen hebt aangevallen.
Het maakt niet uit.
Hij leerde mij de oude school.
dat het niet nodig is om het risico te lopen.
Je hoeft niet goed of slecht te zijn,
gewoon normaal.
Is dit de les die je hebt geleerd?
Normaal zijn?
En wat is daar mis mee?
Niets.
Dat is alles.
Op jouw leeftijd wilde ik ook normaal zijn, maar...
Maar wat?
Ik weet zeker dat je vader je heeft verteld wat er met mij is gebeurd.
toen ik een meisje was
Een beetje.
Hij zei dat je het niet graag herinnert.
Dit is waar.
Maar nu denk ik dat ik het voor jou moet doen.
Zie je die glazen bol?
Geef het mij hier.
Kent u de naam van de stad in Frankrijk waar ik ben opgegroeid?
Oberdeen?
Aubervilliers-au-Bois.
Het ligt in het Daisy-gebergte.
Omringd door het eeuwenoude Mernui-bos.
Het was donker en eng in dit bos.
Oude legendes spraken over gigantische wolven,
die in de winter door het struikgewas reisden.
Maar in de lente kwam het bos tot leven: er verschenen bladeren aan de bomen,
en de vogels keerden terug uit warmere klimaten.
En toen, begin mei, gebeurde er een wonder.
De boshyacinten stonden in bloei.
Het was echte magie.
Het live zien was als een sprookje.
En wie kwam?
Dit is mijn gelukkigste jeugdherinnering.
Bessen.
Picknicken met ouders tussen prachtige bloemen.
Papa, laten we vliegen.
- Opnieuw? - Alleen nu en sneller.
Nou dan.
‘Kom naar boven,’ zei ik tegen de vogel.
Met slechts een slag van zijn vleugel spleet hij de lucht.
'Je bent slim en trots,' zei ik tegen de vogel.
Sneller dan een mus, witter dan een kraanvogel.
‘Kijk weg,’ zei ik tegen de vogel.
Gevangenschap is niet eng voor een vrije ziel.
We wonen in een mooi appartement in een goede buurt.
Mijn vader was chirurg.
En mijn moeder was wiskundelerares.
We waren niet rijk, maar we konden ook niet arm genoemd worden.
Ik geef toe, ik was een beetje verwend.
Al leek het mij op dat moment natuurlijk niet zo.
Hallo!
Pas op, meisjes.
Als het leven net zo mooi is als het mijne
Het is niet erg opvallend.
HERFST 1942
Het is twee jaar geleden dat Parijs capituleerde voor Duitsland.
En ter ere van deze gebeurtenis werd onze geliefde stad bezocht.
door niemand minder dan de heer Hitler zelf.
Hij kijkt naar jou.
Kom op!
Aha, daar gaan we weer.
We zullen in de kelder zijn.
Als iemand naar mij vraagt,
Ik lig thuis met een verkoudheid.
Akkoord.
Het geluid is verbeterd.
Ik heb de aandrukrol vervangen.
Hallo.
Vind je dat leuk?
Wacht, heb je een nieuwe jas?
Een schoonheid.
Het ziet er erg duur uit!
En hier is de dwaas.
Neem zijn kruk.
Zo-en-zo.
Nou, spring.
- Ja, hij moet naar het circus. - Kom op!
Zelfs zijn kruk ruikt vies.
Hallo Turto, gaan we rennen?
Arme Turto.
Ze zijn zo slecht.
Het is niet zijn schuld dat zijn vader hem polio heeft bezorgd.
Niemand heeft het opgemerkt, ze hadden gewoon pech.
Mam zegt dat hij besmet is geraakt omdat zijn vader in de riolering werkt.
Daarom ruikt het zo.
Ik kende zijn naam niet eens.
We noemen hem allemaal Turto.
In het Frans betekent het 'krab'.
Deze bijnaam kreeg hij vanwege zijn manier van lopen.
Eerlijk gezegd heb ik daar helemaal niet over nagedacht.
Dus ik dacht alleen aan de outfits,
vriendschap
en mijn geheime passie.
Tekening.
Oh, kom, oh, laten we genieten van de Dag van het Geluk, de Dag van de Vreugde!
Achter lijden aan rennen, riep hij tevreden naar hen toe.
Het lot is de manier van leven.
Vlieg en verveel met een duivelse steek.
En kijk eens naar de gelukkigen.
Bedankt Claude, heel expressief.
Lamartine is een van de vertegenwoordigers van de romantiek.
Hij maakte deel uit van een beweging die een nieuwe toon zette voor de Franse poëzie.
Maak alsjeblieft geen plezier, Sarah.
SARAH VANCED
Papa, mevrouw Petitjean.
Dit gedicht roept de vraag op naar het begrijpen van tijd.
Wij willen het onder controle houden, maar dat is onmogelijk.
Nou, laten we morgen verder gaan.
Sara, kun je even wachten?
Sorry voor de opmerking.
Je tekening is van een vogel.
Ik kan het zien
Heb je dit aan iemand laten zien?
Alleen aan ouders.
op jouw leeftijd
Ik vond het leuk om te schrijven.
Gedichten, verhalen.
Maar ik heb ze aan niemand laten zien.
Ik dacht dat als mijn vrienden erachter zouden komen
of, God verhoede het, jongens,
Ze zullen lachen.
Toen was poëzie het lot van de gemarginaliseerden.
Talent is iets om trots op te zijn, Sarah.
Stop niet met tekenen.
Akkoord.
Je spreekt als mijn vader.
Ik beschouw dat als een compliment.
De werkelijkheid heeft zijn grenzen.
wereld van verbeelding -
onbeperkt.
Zie je morgen.
Hallo mevrouw Ballou.
Hallo Pierre.
Ik neem een ​​chocoladereep.
Alsjeblieft.
Bedankt.
Het is niet nodig...
Joden worden niet bediend
Dit?
Wanneer?
Vandaag.
Morgen.
Maak je geen zorgen.
Ik ga wel een andere baan zoeken, maar ik verveel me toch al op de universiteit.
Hoe kon je?
Er is niemand beter dan jij.
En ingewikkeld, Sara.
Graag gedaan.
Maximaal, nee.
Dit?
Vandaag verscheen er een bordje op de deur van de bakkerij.
"De Joden worden niet gediend."
Ik denk dat er binnenkort meer van dit soort tekenen zullen zijn.
Je zei dat dat niet zou gebeuren.
Dat dit geen druk gebied is.
Alles is mogelijk...
Ik heb een fout gemaakt.
Het is net een storm, Sarah.
Je hoeft alleen maar te wachten
totdat het vanzelf eindigt.
Vorige maand in Parijs de politie
Hij arresteerde bijna 13.000 Joden.
Kinderen ook.
Ze bewaarden ze in de wielerbaan
en vervoerde ze vervolgens naar Drancy,
in een concentratiekamp. -Max, dat is genoeg.
Franse politie?
Frankrijk bestaat niet meer.
Vichy is nu ondergeschikt aan Duitsland.
Je maakt haar bang!
Frankrijk is er nog steeds.
Wij zijn burgers van dit land, we hebben papieren.
Het spijt me.
Sarah moet weten wat er aan de hand is.
In Lyon moeten Joden gele sterren dragen, net als in de bezette zone.
Alleen degenen die hier niet zijn geboren, zijn religieuze joden.
Rose, kun je jezelf wel horen?
Denk je dat het ze uitmaakt waar we geboren zijn?
Of gaan we wel of niet naar de synagoge?
Voor hen zijn wij geen Fransen: wij zijn ongedierte dat vernietigd moet worden.
Genoeg!
Moeder…
Alles komt goed, Sara.
Dit is ons land en dat zal altijd zo blijven.
Vertel het haar!
Vertel me dat alles goed komt.
Alles komt goed.
De natuur in Afrika is heel anders dan die in Frankrijk.
Er leven daar ganzen, hyena's...
Leer dus alles wat er op het bord staat.
Volgende week gaan we verder.
Sara?
Wachten.
God, wat ben je aan het doen?
Komt het naar ons toe?
Het lag onder je bureau.
Ik dacht dat je het had laten vallen.
Bedankt.
Alsjeblieft.
Iemand werd verliefd!
Is hij je vriend?
Dit?
Nee. Hij heeft me iets teruggegeven.
En?
Als...
Kan?
Nu nu.
Turto krabde haar.
Jeroen!
Je bent verschrikkelijk.
Mag ik even rondkijken?
Heb jij dit getekend?
Ik verveel me.
Niets bijzonders.
Praat niet zo.
Ben?
Mooi.
Je hoeft je nergens voor te schamen, je tekent geweldig.
Voor een Joodse vrouw.
Hier! Zo is het, officier!
Dit is de Jood die ons heeft bedrogen en ons geld heeft gestolen.
Jood? Welke Jood? Ik ben niet joods.
Misleidend!
Joden ZIJN NIET GEREGISTREERD
Geef deze mensen hun geld terug, Jood.
Breng geld mee! Dit is!
OFFICIËLE MEDEDELING AANGEKONDIGD
Misschien zal dit je leren om niet te stelen van eerlijke mensen, Jood!
Dit is!
Geen enkele Jood, noch communist, noch gaullist mag in Frankrijk achterblijven.
Het is tijd om ons land weer op te bouwen.
zodat we net als de inwoners van Berlijn vol trots kunnen zijn.
Deze komt uit Marseille.
Aaron en Lucy werden gearresteerd.
Dit?
Maar dit is een vrije zone.
Tijdens de inval.
Waarschijnlijk werden ze gedeporteerd naar een kamp ten noorden van Compiègne.
Pétain benoemde Darnan tot hoofd van de nationale politie.
Een fascist, een bondgenoot van Hitlers SS, die de politie leidt!
Het werd tijd, Rosa.
We moeten weg nu het nog kan.
Zoals rabbijn Bernstein en zijn vrouw.
Dus gewoon...
Zullen we ons huis verlaten?
Alles wat we hebben, alles waar we voor hebben gewerkt?
- Roze. - Nee, ik... Ik weet het.
Ik wil gewoon niet overhaast weggaan.
Ik wil dingen repareren en afscheid nemen.
Dat kunnen wij ons niet veroorloven.
Weten.
Niemand hoeft het te weten.
Heel leuk Sara.
Waarom haat iedereen ons zo erg?
Niet allemaal, Sara.
Vergeet het niet.
Maar veel.
Dit is waar.
ik geloof,
dat er in ieder van ons licht is.
Het stelt ons in staat om in de ziel van andere mensen te kijken.
Maar bij sommigen viel de stroom uit.
Ze waren in duisternis gehuld
en ze zien het alleen bij anderen.
Ze haten ons omdat ze ons niet kunnen zien.
Terwijl het licht in ons schijnt,
wij leven
Het spijt me, Sara.
Wij weten hoe moeilijk het voor u is.
wanneer moeten we gaan
Zo snel mogelijk?
Spoedig.
Ten laatste volgende week.
Maar dit is niet voor altijd.
Belofte?
Wij beloven het.
Beloof me nu iets.
Blijf winterlaarzen dragen naar school.
Dit?
Ik heb de hele winter gewacht om nieuwe te dragen.
Alsjeblieft, vogeltje.
Zodat?
Omdat ik het vroeg.
Goed?
Koud.
Belofte?
EN.
Bedankt.
Goedenacht, Sara.
Wij houden van je.
- Goedemorgen pastoor Lucas. - Mevrouw Bloom.
Dus A kwadraat
plus B kwadraat is gelijk aan C kwadraat.
Toegang.
Mademoiselle Petitjean, mag ik een paar woorden zeggen?
Zeker.
Antoine is hier, schakel de meisjes uit.
Klas, ik moet even weg, dus wacht even.
Sarah, Ruth, kom met mij mee. Kom op, maak je klaar.
En neem je jas mee.
Goed.
Waar?
Ik zal je alles op straat uitleggen.
De rest, blijf hier.
In Aubervilliers-au-Bois vond een arrestatie van Joden plaats.
Wij denken dat Duitse officieren momenteel naar ons onderweg zijn.
- Hier? - De partizanen zullen je helpen,
en andere Joodse kinderen om zich in het bos te verstoppen.
Sarah, waar is je jas?
In de tekenles.
Neem mijn sjaal.
Werk.
- Daar ben ik bang voor. - Ik ook.
Dat weet ik, maar alles komt goed.
Meisjes, schiet op! Loop!
Kinderen, dit is Antoine.
Hij zal voor je zorgen.
Maar je moet doen wat hij zegt.
Begrijp je het?
Jullie moeten allemaal zo stil zijn als muizen en zo snel rennen als je kunt.
Kun je het beheersen?
Wat is er?
Ga naar de aangrenzende tuin!
Schiet op!
Geef mij de lijst.
Laten we wegrennen.
O, het spijt me
Deze kinderen zijn vandaag niet gekomen.
Iemand had ze moeten waarschuwen.
De leraren hebben ze meegenomen.
Ik ben nog steeds ergens.
Dank je, jongeman.
Je docenten kunnen veel van je leren.
Vind ze!
Kinderen, ga terug naar de klas.
Blijf uit de buurt van de ramen en ga nu terug naar de klas.
Snel.
Lang leve de mensheid!
Wees niet bang.
Wij brengen je naar je ouders.
Stap in een busje.
In Gods liefde, laat het los, ik smeek je.
Vuile leugenaar. Het is de moeite waard om daar te doden.
Nee!!
Nee, het zijn maar kinderen!
Het zijn joden.
We hebben een bestelling.
Als u gezond bent, ga dan nu en maak u geen zorgen over uw zaken.
"Bemoei je met je eigen zaken"?
Nee, dit... dit zijn mijn studenten en ik ga met ze mee.
Maria!
Er zijn hier geen kinderen.
Er staan ​​veertien namen op de lijst.
Maar ik telde maar dertien kinderen.
Er ontbreekt er één.
Sara.
De soldaten zijn nog steeds naar je op zoek.
Kom alsjeblieft met mij mee
Ik breng je eruit.
Kijk daar!
Alles is daar schoon!
Het spijt me.
Maar dit is de veiligste manier.
Waar zijn we?
Mijn vader liet mij deze plek zien.
Hij werkt al geruime tijd in de riolering.
Nee... wees niet bang, het water reikt hier slechts tot aan je knieën.
Lijkt
Hier.
Nu nu.
Schudden.
En naar Dannvilliers is het nog 6 kilometer.
Wat is er in Dannville?
Mijn huis.
Hoe zit het met mijn ouders?
Wat zou er gebeuren als er iets ergs zou gebeuren?
Ik weet zeker dat alles goed met ze gaat.
Sara, we kunnen niet stoppen.
Zie jij het huis achter de schuur?
Dat is de onze.
Maar ik ben bang dat je daar niet veilig zult zijn.
Het oude echtpaar boven ons steekt overal zijn neus in.
Papa denkt dat het informanten zijn.
Maak je geen zorgen.
De schuur is veilig.
Het spijt me.
Muis.
Als ik je naar mij toe kon brengen...
Niets.
Dit is waar.
Het is hier prachtig.
Wat is dit?
Wat is dat geluid?
Dit zijn vleermuizen.
Ze nestelen zich in de dakspanten, maar raken je niet.
Er is veel hooi, je kunt je daar verstoppen.
Ach, ikzelf. Dat het het niet waard is.
Ik ben sterker dan je denkt.
We nemen wat balen hooi mee en ik weet zeker dat ze je niet zullen opmerken.
Koud?
- Ik kom snel terug. - Ga je weg?
Ik heb alleen mijn ouders over jou verteld.
Eigendom.
EU…
Ik wilde zeggen...
Als jij niet...
Niets.
Het belangrijkste is dat je hier bent.
Ik heb een verzoek.
EN?
Noem mij bij mijn naam, niet bij deze bijnaam.
EU…
Zeker.
Kijk, ik weet dat je achternaam Beaumier is.
omdat we altijd naast elkaar zitten.
Maar…
Ik ben Julian.
Het spijt me.
Bedankt Julian.
Hoe gaat het met Julian?
Horen.
Je vader wist hoeveel die naam voor mij betekende.
Wat gebeurde er daarna?
Ik ontmoette zijn ouders.
Hun namen waren Vivienne en Jean-Paul.
Wij zullen er alles aan doen om je ouders te vinden.
In de tussentijd zul je hier moeten wonen, oké?
Dit is natuurlijk niet het Ritz, maar ook hier kan het gezellig zijn.
Kun je mij helpen, Julian?
Hier.
Probeer te eten.
En ik zorg voor een slaapplaats.
mama, papa, waar ben je?
Het werd hem ten strengste verboden de schuur te verlaten.
Zodat de buren, die graag overal hun neus in staken, niets van mij te weten zouden komen.
De bloem
Niemand mocht van mijn bestaan ​​weten.
Sara?
EU...
Ik heb iets meegenomen.
Ik herinner me dat je graag tekent.
Eén moment.
Bedankt Julian.
Ik heb ook boeken meegenomen.
En huiswerk om niet achter te blijven.
Wil je dat ik de les van vandaag aan je uitleg?
Of niet.
Je bent erg aardig voor mij.
Ik heb je niet zo behandeld.
En mijn vrienden nog meer.
Ik denk dat ik altijd al wist dat jij...
Weet het niet.
De hoogte.
Wat gebeurt er als je een fout maakt?
Ik twijfel.
Ik ben heel intelligent.
- Echt waar? - Denk niet dat ik opschep, maar...
Nee, nee, natuurlijk niet.
Vivien en Jean-Paul hebben alles gedaan wat ze konden.
Maar de dagen werden weken en nog steeds hoorde ik niets van mijn ouders.
Ik begon de tijd uit het oog te verliezen.
Elke dag was vergelijkbaar met de vorige.
Er was maar één ding dat mij gelukkig maakte.
Lessen met Julien.
Als A en B verschillende punten zijn,
en AC plus CB is gelijk aan AB
Dus C is aan de lijn?
AB.
Niet slecht, Bloom.
Hieruit volgt dat de driehoek CAB rechthoekig is.
Wat is dit?
EU...
Ik dacht dat je dit misschien wilde sluiten.
Zodat jij je op deze plek meer thuis voelt.
Bedankt.
Ik hou van Charlie Chaplin.
Weten.
Is dit waar?
Nou, wie houdt er nu niet van?
Laten we teruggaan naar de les.
Na een minuut.
Je hebt me beloofd dat je wat roddels zou vertellen. Weet je nog?
Herinneren.
Laat me nadenken.
Je had gelijk over Jean-Marc: hij is echt verliefd op Simone.
Hij vertelde Luke erover tijdens de biologieles.
Ik wist het. Wat nog meer?
Nu ja...
Yvette en Agnes weten nog steeds niet wie er bij het concert zal optreden.
- Nou ja, natuurlijk. - Dat zou ik nog steeds doen.
Christophe werd gestraft voor zijn snurken tijdens de les van Madame Lucienne.
OVER! En uiteindelijk vonden ze degene die de sardine op de tafel van meneer Gillot had gelegd.
- Het was... - Eugenio.
Die week zakte hij voor het examen van Gillot.
En zijn vader werkt in een conservenfabriek.
Geweldig.
Zoals twee plus twee.
Over cijfers gesproken...
Koud.
Als hoek A en hoek B complementair zijn,
- en hoek A is tweemaal... - Julien.
Nogmaals bedankt.
Ik help je graag.
De situatie in de stad verslechterde.
Vincent en enkele van mijn andere klasgenoten,
gerekruteerd door de zogenaamde politie -
Ze vormden militaire verenigingen opgericht door de nazi's.
ze gaven ze wapens
en ze werden ook gevraagd om in de stad te patrouilleren,
en meld elk verdacht gedrag.
Door de opkomst van verzetsgroepen in Frankrijk
Duitsland waarschuwt dat alle pogingen om de situatie te destabiliseren zullen worden onderdrukt.
Julian.
Als iemand je vraagt,
je weet wat je moet zeggen.
DE KLEUR BLAUW
Maar op het veld hebben wij het voordeel.
We kennen de kenmerken ervan, op welke manier we in een hinderlaag kunnen lopen...
Mijn contactpersoon in Toulouse zegt dat ze meer apparatuur zullen sturen.
Maar pas over een paar dagen.
Nee, het is te lang.
Mijn antwoord is nee.
De metro is alleen voor degenen die bereid zijn te sterven voor de vrijheid.
Dat is niet waarom ik kwam.
Dus waarom?
Ik heb hulp nodig.
Weet je zeker dat je hem kunt vertrouwen?
Zeker.
Hij zei dat het zijn vriend enkele weken kostte om documenten te vervalsen.
Als ze klaar zijn, zal Georges je helpen om het klooster van Le Moustier te bereiken.
Een non helpt je van daaruit te ontsnappen naar Zwitserland.
Zwitsers?
Het duurt vijf dagen om het te voet over de Alpen te bereiken.
Er zijn al veel Joden op deze manier vervoerd.
Je zult niet alleen zijn.
Ik denk dat het hier veiliger is.
O lief
Ik ben bang dat dat niet het geval is.
Na de overwinning in Orleans
Juana overtuigde Karel VII ervan haar toe te staan ​​zich bij het leger aan te sluiten...
...de hertog van Alençon.
Herkrijg de controle over de Loire-punten.
- Zhanna heeft een beetje besteld... - Was je daar?
In de Loire?
In Zwitserland.
Ik ben niet eens in Parijs geweest.
Ik zou met je meegaan als mijn been er niet was.
Ben je echt niet in Parijs geweest?
Ik heb Dannevilliers nooit verlaten, alleen naar school.
Dit?
Waar ga je heen?
Sara?
Goed?
Vind je Parijs leuk?
Eh, de...
Hij is mooi.
Oh, daar verderop is Star Square.
Zien?
EN?
Julian. Kom op, ga achter het stuur zitten.
Twee.
Gebruik gewoon je fantasie.
Probeer je voor te stellen...
Arc de Triomphe.
Prachtig, 50 meter hoog.
En hier...
Concorde-plein.
Al deze cafés zien?
En de bloemisten?
Julianus?
Je wilt dat ik ja zeg, toch?
Als je het niet probeert, zul je het niet zien.
De werkelijkheid heeft zijn grenzen.
De rust van de verbeelding, zonder grenzen.
Probeer het opnieuw.
We gaan rechtdoor door een comfortabele straat.
in de zesde sector.
Laten we nu teruggaan
aan de oever van de rivier de Seine.
Zie jij de Saint-Michelbrug?
Voorbij.
Nu zie ik het echt.
EN?
- Is dit waar? - Dit is waar.
En daar, aan de linkerkant, is de Notre Dame de Paris.
Het is verbazingwekkend.
Dat is zeker.
Kan ik iets bekennen?
Dit doe ik minimaal drie keer per week.
En blijf de hele dag in de schuur.
Voorzichtig!
Dankzij hem zullen we de Eiffeltoren niet zien.
Nee! Alsjeblieft, ik wilde er echt naar kijken.
Koud.
De volgende 3 weken waren heel vreemd.
De tijd verstreek ongelooflijk langzaam.
Maar tegelijkertijd vloog het heel, heel snel.
Misschien zelfs te snel.
Zie jij het luipaard?
Het heeft ronde vlekken.
- Ja - Dat komt omdat we in Oost-Afrika zijn.
In het zuiden zouden de vierkanten vierkant zijn.
Jij hebt dit bedacht.
Nou nee.
Ja daar.
Wacht, Sarah, Sarah, zie je daar? Dat pakje?
Dit zijn zebra's.
O wat mooi.
En wat dan?
Ik was bang om naar Zwitserland te gaan.
Ik wist dat ik de avonden in Juliens gezelschap zou missen.
Hij en ik creëren onze eigen wereld,
terwijl de duisternis in de buitenwereld steeds sterker werd.
Jorge, ik ben het.
Ik zoek documenten.
Ze zijn iets van plan.
Wat hebben we hier?
Kijk.
Laten we een bericht achterlaten.
Dat is wat er met verraders gebeurt.
Kom op.
Kom snel!
Ik haat ze.
Wat haat ik ze.
Het spijt me heel erg, Julian.
Ik kan niet geloven dat hij weg is.
Weet je nog wat ik je vertelde over de vogel?
Ik heb het getekend
dus jij mag het ook hebben.
In moeilijke tijden komt ze naar mij toe.
En het geeft mij hoop.
‘Kom naar boven,’ zei ik tegen de vogel.
Met slechts een slag van zijn vleugel spleet hij de lucht.
‘Kijk weg,’ zei ik tegen de vogel.
Gevangenschap is niet eng voor een vrije ziel.
Bedankt.
Mijn plan om het land te ontvluchten werd gedwarsboomd door de dood van Georges.
De aanval op de bioscoop ging slechts aan een veel verschrikkelijker fase van de bezetting vooraf.
De moorden begonnen.
Voorzichtig!
De Duitsers vestigden een nieuw hoofdkwartier in Dannvilliers zelf.
Juan Pablo!
Nu is er een veel ernstiger gevaar,
dat de Lafleurs overal hun neus in steken.
De nazi's waren overal: op elke weg in de stad en daarbuiten.
Ik had geen enkele kans Zwitserland te bereiken.
De familie Beumier probeerde mijn leven draaglijker te maken.
Vivien heeft voor mij gekookt
hij waste mijn kleren
en ik voorkwam dat ik me verveelde door mezelf te vermaken met korte gesprekken.
En zo ging de hele zomer voorbij.
En alleen Julien, die mij 's nachts kwam opzoeken, voorkwam dat ik gek werd.
De schuur werd mijn universum.
En Julien is het middelpunt.
- Comfortabel. -Da.
Iets heel belangrijks heeft ons verenigd.
We wisten allebei hoeveel mensen konden haten.
En hoeveel moed er nodig is om aardig te blijven.
Want als iemands vriendelijkheid je je leven kan kosten,
Het wordt bijna een wonder.
Dit is het licht in de duisternis
waar papa het over had.
Julien werd meer dan een redder voor mij.
Zelfs meer dan een vriend.
Hij werd mijn licht.
U staat op het punt een bijzondere reis te maken, Miss Bloom.
Briljant.
waar gaan we heen
Je zult het zien.
Sluit je ogen, oké?
Wil je vandaag naar New York?
Dit?
Zeker.
Open dan je ogen.
Julian!
Het is verbazingwekkend.
Kijk naar de theaters.
Wat is dit?
Dit is het Empire State Building.
Eigendom.
Was jij niets? Ik dacht dat krabben van water hielden.
Meneer Beaumier.
Kom naar mijn kantoor.
Ik heb met de docenten gesproken
en besloot je over te plaatsen naar een hogere wiskundeles.
Je studeert samen met middelbare scholieren.
Maar ik denk dat ze je moeten inhalen.
Bedankt.
Bedankt Julian.
Er zijn maar weinig dingen die mij op een moment als deze gelukkig maken.
Je kunt terug naar de klas gaan.
Tot ziens.
Je bent vroeg aangekomen.
Alles gaat goed?
Mijn album!
Ik ging naar dominee Luke en zag het op de plank liggen.
Bedankt!
Ik was zo dom.
Ja precies, dat zeg ik je.
Wat is er gebeurd?
verstop je en laat jezelf nergens voor zien.
Sneller!
Kan?
Hallo Turto.
Wat gebeurt er?
Wat doe jij hier?
Ik repareer alleen de auto van mijn vader.
Ik zag dat je iets meenam uit het kantoor van de pastoor.
Dit?
Denk er niet eens aan om het te ontkennen.
Ik vergat het boek daar. Dus wat?
Ja natuurlijk.
Ik zweer dat het thuis is, ik kan het je laten zien.
- En toen ging ik het repareren... - Je liegt.
Alsjeblieft niet.
-Wat heb je gestolen van dominee Luke? - Niets, ik heb alleen mijn boek gepakt.
Je denkt dat je de slimste bent, toch?
- Nee. - Je bent niets meer dan een niet-entiteit.
Een nutteloze kreupele. Weet jij wat nazi's met mensen zoals jij doen?
Weten?
Ze worden vernietigd, net als de Joden.
Ik zal de hele mensheid een dienst bewijzen,
maak een einde aan je ellendige bestaan.
Ik denk dat je je lesje hebt geleerd, Vincent.
Zwijg, ik ben nog niet klaar!
Waar kijk je, gek?
Lang leve de mensheid.
Wat zei je?
Dit?
Wat voor wezens zijn dit?
Vleermuizen! Gaan!
Ik was zo bang voor je...
Kom terug... Ze kunnen nog een keer terugkomen.
Nee, ze zijn weg, ze staan ​​achter ons.
Ik zei kom terug!
- Dat? - Ben je doof? Beweging!
- Ik wilde alleen... - Het maakt me niet uit wat je wilde.
De wereld draait niet om jou!
Weet jij wat er zal gebeuren als ze je vinden?
Weten? Ze zullen mijn ouders arresteren.
Ze executeren ze, begrijp je?
- Ik dacht niet... - Natuurlijk niet.
Je denkt alleen aan jezelf.
Je bent nog steeds hetzelfde verwende meisje
die 5 jaar bij mij heeft gestudeerd en mijn naam niet eens kende.
Alsjeblieft.
Natuurlijk.
Het spijt me.
Zeker.
Julian.
Kom terug, Sara.
Natuurlijk.
Hij is al een paar dagen niet gekomen.
Geef het tijd.
Ik was zo boos...
Hij is niet minder boos op zichzelf.
Maar ze hadden je album überhaupt niet moeten meenemen.
Het was een groot risico voor ons allemaal.
Het was voor mijn bestwil.
Wel in donkere tijden
Deze kleine gebaren laten ons niet toe de mensheid te vergeten.
Lang leve de mensheid.
Er ging een week voorbij en nog een.
Maar Julien is nog steeds niet gekomen.
Steek de naald in de lus,
til de draad op en haal hem eruit.
En herhaal.
Werken.
- Laten we het hebben over... - Het is het niet waard.
Koud.
het is niet leuk...
Ik haat het dat je me zo zag.
- Als? - Een zwakke.
- Een zielige, hulpeloze zwakkeling. - Julian...
Het is moeilijk te geloven, maar ik was snel.
Vóór polio was ik de snelste hardloper in mijn klasse.
Ik weet nog hoe het was om te rennen.
- Wees sterk. - Je bent sterk.
Dit is waar.
Jij bent ook moedig.
Je bent moediger dan wie dan ook die ik ken.
Waarom loop ik met krukken?
Met haar meegaan is geen moed, maar noodzaak.
Daar heb ik het niet over.
Kunnen we dit onderwerp sluiten?
Ik dacht aan je woorden.
- Dat ik egoïstisch ben. "Ik verloor mijn geduld en dat had ik niet moeten zeggen."
Maar het is waar.
Weet je, als jij degene was die in de problemen zat, zou ik je nauwelijks helpen.
- Ik twijfel. - Dit is waar.
En het spijt me.
Maar je probeerde me nog steeds te redden.
We hadden door mij gedood kunnen worden.
Meer zoals.
Maar je was moedig.
Geef het gewoon toe.
Koud.
Bedankt.
Het is beter zo.
Nou, laten we teruggaan naar het spel, oké?
EN.
Er is nog iets anders.
Dit?
Bellott.
Kijk wie er uiteindelijk heeft gewonnen.
Hoop niet.
de winter is aangebroken
en daarmee kwam de verandering.
Er kwamen steeds meer soldaten.
De hoofdwegen zijn nog gevaarlijker geworden.
Daarom begon Julien de lange weg naar school te nemen.
Er waren ook andere veranderingen.
En toen, geheel onverwacht, kwam de lente weer.
Ik kon het niet begrijpen,
die hij al meer dan een jaar verborgen hield.
Gefeliciteerd!
Gefeliciteerd met onze Sara!
Gefeliciteerd.
Ik vergat dat je hier vandaag was.
Fijne verjaardag lieverd.
Is het echt chocolade?
Vivien was al maanden aan het sparen voor voedselbonnen.
Doe een wens.
Bedankt.
Het is leuk.
Nou, laten we taart eten.
Hoe ben je over Lafleur heen gekomen?
We hadden een beetje ruzie.
God vergeef ons.
Ik heb onlangs een tand laten trekken.
De dokter heeft mij een pijnstiller voorgeschreven.
Er is nog iets over.
'S Morgens mengde mijn moeder het met Lafleurs-melk.
Zijn snurken was zelfs onder ons te horen.
Iemand zei dat er gedanst zou worden.
Door hemzelf.
EM.
Ik heb al lang niet meer gedanst, toch?
Meneer?
Bedankt voor het geschenk.
- Het is een vogel. - Ik heb het gemerkt.
Radio Londen onderbreekt de uitzending om een ​​dringend persbericht uit te brengen.
De geallieerden braken door de Duitse verdediging en bevrijdden Monte Cassino.
De 1st Parachute Division werd verslagen.
waardoor de geallieerden een aanval op Rome konden lanceren.
En dan Frankrijk!
Dat betekent dat de oorlog binnenkort zal eindigen.
Sara.
Wat doe jij hier?
Het is al na middernacht.
Ik heb nog een cadeau.
Wandeling?
Alles gaat goed?
EN.
Ik ben gewoon nog niet uitgegaan...
Kom op.
Ik ben nog nooit 's nachts in dat bos geweest.
En ik zou nooit voor de legendes van verschrikkelijke wolven gaan.
maar die nacht
Ik was niet bang.
Mernui
Gefeliciteerd.
EU…
Ik wil iets zeggen, en als ik het nu niet zeg, kan ik het niet doen.
Al met al,
Als de oorlog echt snel eindigt,
wanneer dit gebeurt
Je weet dat in de toekomst die ik met eigen ogen zie,
EU…
Nou, ik zie jou ook, zou je willen...?
EN.
Maar ik heb de vraag nog niet gesteld.
Ik weet het antwoord.
EN.
Het is tijd voor jou.
De dageraad zal spoedig komen.
EN.
Aha, ik heb iets voor je.
O echt?
EN.
Ik heb een bericht voor je achtergelaten.
Het zit in het midden.
Zie je morgen.
Lang leve de mensheid.
Ik was bang voor de nacht.
Maar nu is het voor mij een moment geworden waarop ik luister naar de ziel van de wereld.
De nacht onthult zijn geheimen keer op keer aan mij,
alsof je zingt:
'Je houdt van Julien.'
‘Ja,’ antwoord ik, ‘dat weet ik.
"Ik hou van Julian."
Dit is waar.
Ik hield van hem.
Ik had die avond niet de moed om het te zeggen.
Maar ik besloot dat ik het de volgende avond zou doen.
En misschien vertelt hij me dan dat hij ook van mij houdt.
Ik hou van je Sara Bloom!
Julian.
Je komt te laat op school.
Goedemorgen moeder
Iemand is in een goed humeur.
Dus wat? De zon schijnt, de hyacinten bloeien.
Hyacinten?
Tot vanavond, mama.
Ik weet niet waarom Julien die ochtend besloot naar de school in Main Street te gaan.
Misschien voelde hij een golf van woede.
Of misschien heb je wel iets heel anders in gedachten.
Alles is in orde.
Hieronder iets vreemds.
Je moet het controleren.
Hé jij! Verlamd!
De documenten.
Ik ga gewoon naar school, Ecole Lafayette.
Wij nemen je mee.
Wacht, mijn tas!
Kom op, beweeg. Alles-in.
Maar ze wachten op mij...
Ga verder.
Juan Pablo.
Jouw zoon, Julian...
Dat? Wat is er gebeurd?
De politie heeft hem meegenomen.
Sara toch?
Verdwenen Jood.
Denk er niet eens over na!
Daar ben je al die tijd geweest, in Tourto's schuur.
Zijn naam is Julian.
Steek uw hand op!
Beweeg niet.
ga terug.
Ik zei iets!
Dit is een las.
Ben je!
Waar ga je heen?
- Kijk eens. - Waarom hielden ze ons tegen?
Leven ze? Juan Pablo?
Blijf waar je bent.
Beweeg niet, anders schiet ik.
Oké, maar alsjeblieft...
Wat doe jij hier?
Ik ben een vriend van Julien Beaumier.
Wat heeft u van ons nodig?
Niets, ik zoek alleen Vivien.
Alsjeblieft.
Laat me niet schieten.
Blijf hier.
Sara?
Rabbi Bernstein?
Bernstein, ken jij haar?
Dit is Sara Bloom.
Zijn familie woonde niet ver van ons vandaan.
Ik begrijp het niet.
LaFleur, leg het pistool alsjeblieft weg.
Sara, wat doe jij hier?
De Beaumiers verborgen mij in hun schuur.
Ze waren er zeker van dat het informanten waren.
Sarah, de Lafleurs verbergen ons al bijna twee jaar op hun zolder.
Vandaag zal het ‘Joodse leger’ ons helpen het land te ontvluchten.
Kom met ons mee.
Ik kan niet, ik moet Vivien vinden.
Julian werd gearresteerd.
Gezegd.
Er zijn vandaag geen arrestaties verricht.
Je liegt tegen ons!
Nee, nee, hij is gewoon bezorgd. Hij…
Het spijt me.
Kom op.
EM! EM.
Ik ken uw zoon.
Het is vanochtend genomen.
Ze namen hem samen met de ziekenhuispatiënten mee in een busje.
Ze worden naar een krijgsgevangenenkamp in de bergen gebracht.
Het kan nog steeds worden opgeslagen.
Voor een goede prijs.
arme jongen
Bernstein, breng wat tijd met ons door.
De chauffeur staat al te wachten.
Wij zullen voor het meisje zorgen totdat Beumier arriveert.
Veel succes, kerel.
Schrijf ons wanneer u in Jeruzalem zult zijn.
God zal jouw goedheid niet vergeten.
Ik ben Vivien!
Ze leven!
Sara!
- Ze leven! - Wat ga je...
De Lafleurs hielden de Bernsteins twee jaar lang verborgen.
Schiet op, laten we gaan.
Hoeveel geld is er nodig?
Veel meer dan wat we hebben.
Laten we in mijn auto gaan.
Sarah, je kunt je beter op onze zolder verstoppen.
Gaan.
Iedereen eruit! Op weg naar buiten!
Kom op!
Was! Kom op, vol leven!
- Op weg naar buiten! - Wat gebeurt er?
De weg is afgesloten, u gaat te voet verder.
Tegelijkertijd verstoppen ze zich in de struiken.
Ga naar buiten! Was.
- Iedereen wegwezen! - Kom op, beweeg!
- Snel allemaal, ga, snel! - Sneller. Gaan.
Alles zit op de limiet.
Een meer
Kom op, beweeg.
Ik vraag het je!
Weet jij waar mijn zoon is?
Alsjeblieft.
Ze werden allemaal naar het bos gebracht.
Nee.
Vragen!
Alsjeblieft, ik heb geld.
Voor zijn vrijlating.
Kom op.
‘Kom naar boven,’ zei ik tegen de vogel.
Met een snelle slag van je vleugel doorkruis je de lucht.
Beweging.
- Je bent slim... - Je bent slim en trots.
'En de trotse,' zei ik tegen de vogel. - Ik heb het de vogel verteld.
-Witte kraan, -Witte kraan,
- Sneller dan een mus. - Sneller dan een mus.
Laten we wegrennen!
Ze vluchten!
Nu! Nu!
Nee!
Vreselijke problemen.
Nee!
Julian!
- Ze leven! - Stap nu in de auto!
Haal haar hier weg, of ik schiet haar neer!
Nee nee nee nee! nee alsjeblieft
Er is geen noodzaak.
Vragen.
Viviën.
Stap in de auto.
Er is geen noodzaak. We vertrekken.
Kom op, snel.
Zodra de soldaten vertrokken,
De Beaumiers keerden terug naar het bos.
Ze hebben de hele nacht naar Julien gezocht.
en dan nog een paar dagen.
Julian!
Ze hebben de hoop dat dit mogelijk is niet verloren
Julian wist te ontsnappen.
Maar diep van binnen kenden ze de waarheid.
En toch, ondanks de vreselijke pijn,
Ze zorgden voor mij.
Ik heb bij hen gewoond tot het einde van de oorlog.
In het geheim natuurlijk.
Maar hij staat niet meer in de schuur.
Ik kon er niet meer zijn.
Geef je over aan de Duitse bezettingsmacht.
In augustus kwam er eindelijk een einde aan de nazi-bezetting.
De Duitsers werden uit Frankrijk verdreven.
En toen de geallieerde troepen zich verzamelden bij de Arc de Triomphe,
iedereen was blij.
Ik bleef bij Beaumier wonen,
die mijn familie werd.
Ik was blij om weer naar school te gaan.
Maar het was niet meer hetzelfde als voorheen.
De weken gingen in verwarring voorbij.
Ik kon niet stoppen met denken aan wat ik had meegemaakt.
En over wat er met Julien is gebeurd.
En dan op een dag, begin november,
Ik zag papa.
De s-a intors.
Hij zei dat hij nog steeds op zoek is naar zijn moeder.
Het bleek dat hij en een andere arts aan de inval waren ontsnapt door zich in het mortuarium te verstoppen.
Ik stelde hem voor aan Beumier.
Ik kon niet stoppen met hen te bedanken.
Die avond nam mijn vader mij apart.
Ik had het gevoel dat het over mijn moeder zou gaan.
Sara.
Hij probeerde de waarheid voor mij te verbergen.
Maar ik besefte dat hij het niet meer aankan.
Hij zei dat op de dag van de aanval...
- De moeder is gearresteerd. - Jij!
Ze stuurden haar met de trein naar Drancy.
En vandaar naar het concentratiekamp Auschwitz.
Pa wist niet hoe lang hij daar was.
Behalve dat is waar hij zijn dood ontmoette.
Ik denk dat een deel van mij wist dat mijn moeder het niet overleefde.
Ik voelde altijd zijn aanwezigheid als ik een witte vogel zag.
Ze gaf me hoop in mijn donkerste momenten.
Mijn vader en ik woonden een tijdje bij Beaumier.
En toen vond hij een baan in een ziekenhuis in Parijs.
de stad die mijn nieuwe thuis werd.
Je zult altijd als een dochter voor mij zijn.
Ik houd van je.
Ik bezocht de familie Beumier
levenslang.
En toen ik met je grootvader trouwde,
Ik was bij mijn vader
die mij naar het altaar leidde.
Veel dingen in het leven worden vergeten.
Maar vriendelijkheid mag niet vergeten worden.
net als liefde
blijft voor altijd in het geheugen.
FAMILIE BEAUMIER
En ik denk dat dat is waar mijn verhaal eindigt, mon cher.
Heb ik je lastig gevallen?
Ja, maar om goede redenen.
En begrijp je waarom ik besloot het je nu te vertellen, Julián?
Ik ga nog een drankje drinken.
Oh! Bedankt liefde.
Ze staat bekend om haar invloedrijke werken,
die in musea over de hele wereld worden tentoongesteld.
NOOIT
en vandaag
wij hebben de eer om u voor te stellen
zijn belangrijkste werken als onderdeel van onze tentoonstellingsreeks,
Toegewijd aan artistiek activisme.
laat me je voorstellen -
één en slechts één-
Sara Blum!
Fijne dag. Bedankt voor je komst.
Hallo! Bedankt.
Hallo, vriend.
Het is een eer om hier vandaag te zijn.
Ik heb al vaker soortgelijke toespraken gehouden waarin ik mijn verhaal vertelde.
Maar het grootste deel van mijn leven liet ik mijn creativiteit voor mij spreken.
Ik denk dat ik daarom kunstenaar ben geworden.
Om weg te vliegen van de pijn moest ik het weten.
Maar gisteravond sprak ik met mijn tienerneefje.
en ik besefte iets.
Ik begrijp,
Ik wil niet meer vliegen
Mijn leven was verre van normaal.
Haat is niet normaal.
Wreedheid is niet oké.
Het spijt me.
Liefde is normaal.
Vriendelijkheid is oké.
Maar het is niet genoeg om het te weten.
Liefde en vriendelijkheid moeten gedeeld worden.
Het moet deel uitmaken van het leven.
Horen…
Hallo.
Ik wilde mijn excuses aanbieden voor gisteren.
Het was niet mooi.
Een beetje.
Maar ik ben niet beledigd.
- Trouwens, mijn naam is Julián. - Ik ben Ramya.
Soms zelfs de kleinste handelingen
Ik kan alles veranderen
Dus, wil je met ons mee naar Washington?
Ja.
Een wijze man, Martin Luther King, zei ooit...
‘Duisternis kan de duisternis niet verdrijven.
Alleen licht kan dat doen.”
Mijn vader was dezelfde mening toegedaan.
We moeten ons allemaal wenden tot het licht in ons,
om een ​​einde te maken aan de huidige onrechtvaardigheden.
Alleen dan zullen we er immers zeker van zijn dat de duisternis,
die in het verleden zijn achtergelaten, zullen nooit meer verschijnen.
En wat zijn dat...
En dat degenen die hun leven gaven in de strijd om het licht,
Hij deed het voor een betere toekomst.
Lang leve de mensheid!
TERUGSPECTIEF